Arta, frankly

  *Chaos is my middle name* Iedere ochtend sta ik weer versteld van die moeders die hun kinderen, keurig gekamd, strak in de merkkleertjes, afleveren op het schoolplein. Stiekem verdenk ik ze ervan dat ze staand slapen. Ik, daarentegen, kom zwetend aangerend, al mompelend over wiens schuld het vandaag weer is dat we het nét niet gered hebben, met één kind met twee verschillende sokken, en de ander ongekamd. Maar dat maakt me niet uit.  Iedere afspraak, waar ik ruim op tijd voor klaar sta , maar dan ineens bedenk dat in de tien minuten die mij resten er nog van alles gedaan kan worden, om daar vervolgens zo in op te gaan, dat ik alsnog moet rennen en vliegen om het binnen vijf minuten te laat te houden. Ook hier kan ik mee leven. Waar ik het wel moeilijk mee heb, is met mijn schoonmaakwoede. Op het moment dat ik aan het woord 'schoonmaken' denk, borrelt er al een lichte agressie in mij op. Als ik het woord uitspreek, gaat dat nooit zonder krachttermen gepaard. En als ik me maar...

Mei 2006. Ik ben aan het werk, en krijg een telefoontje. 'U moet komen, nu!'. Ik spring op mijn fiets, en race, alle verkeersregels negerend, naar de stad. En daar ligt ze dan. Een ziek, bang vogeltje op het toilet van de Hema. Ik bedenk me nog even of ze geen andere plaats had kunnen bedenken, om neer te vallen, vóór ik iedereen het toilet uitschop, en 112 bel. Weer een TIA. Zij, die tot haar 47e vastgeketend heeft gezeten in een huwelijk met een dictator. Zij, die daarna iedereen heeft verbaasd, door met zoveel positiviteit en moed aan haar nieuwe, onbekende leven te beginnen. Zij, die op haar 55e haar studie aan de sociale academie afrondde. September 2006. Weer een telefoontje, het bovenstaande ritueel herhaalt zich, alleen nu is de eindbestemming haar huis. De dokter is al bij haar, doordat ze haar inmiddels aangeschafte alarmknop heeft gebruikt. 'Ze moet opgenomen worden, maar ze wil niet', zegt de arts. Dilemma! Ik kijk haar aan, en zie dat ze weer helemaal bij i...

Vandaag is geen dag als alle anderen. Het líjkt een dag als alle anderen, met maar één verschil.   Het begon allemaal vanochtend onderweg naar school. Onder het lopen waren we lekker aan het kletsen over wat we deze dag allemaal zouden gaan doen. Zuchtend zegt Marie: “Nou, ik kan weer de hele dag 'Maroc power' aanhoren.“ Ik, nog naief denkend, dat het om één of ander rap-nummer ging, hoorde vervolgens: “En Nederland is voor ons, ik moet verhuizen van hem.”   Verbaasd keek ik op. Het duurde even voor ik besefte dat mijn dochter, 6 jaar oud, had kennisgemaakt met een fenomeen waarvan ik had gehoopt dat het haar bespaard zou blijven: discriminatie.  Vóór vandaag vertelde ik mijn kinderen altijd dat iedereen gelijkwaardig is. We moeten immers allemaal gewoon naar het toilet, toch?  Een beetje een flower-power gedachte blijkt nu. De hele dag spookt het door mijn hoofd. Gedachten variërend van: “Wie bedenkt zoiets?”, tot: ”Waar haalt een 6-jarig jongetje zulke tekste...