Schoonmaakwoede (2006)

 *Chaos is my middle name*

Iedere ochtend sta ik weer versteld van die moeders die hun kinderen, keurig gekamd, strak in de merkkleertjes, afleveren op het schoolplein. Stiekem verdenk ik ze ervan dat ze staand slapen. Ik, daarentegen, kom zwetend aangerend, al mompelend over wiens schuld het vandaag weer is dat we het nét niet gered hebben, met één kind met twee verschillende sokken, en de ander ongekamd.
Maar dat maakt me niet uit. 

Iedere afspraak, waar ik ruim op tijd voor klaar sta , maar dan ineens bedenk dat in de tien minuten die mij resten er nog van alles gedaan kan worden, om daar vervolgens zo in op te gaan, dat ik alsnog moet rennen en vliegen om het binnen vijf minuten te laat te houden.
Ook hier kan ik mee leven.

Waar ik het wel moeilijk mee heb, is met mijn schoonmaakwoede. Op het moment dat ik aan het woord 'schoonmaken' denk, borrelt er al een lichte agressie in mij op. Als ik het woord uitspreek, gaat dat nooit zonder krachttermen gepaard. En als ik me maar een meter in de buurt van een of ander schoonmaakprodukt begeef, hoor ik mijn kinderen, met enige paniek in hun stem: 'Mogen we buiten spelen?' Ze weten al dat ik de komende uren niet meer fatsoenlijk aanspreekbaar ben en kiezen de makkelijkste oplossing: Vluchten.

Natuurlijk probeer ik het schoonmaken tot een minimum te beperken, maar als ik bezoek krijg, zie ik me toch genoodzaakt er wéér aan te beginnen! Totaal onlogisch, ongecontroleerd vloekend en tierend, zie je mij als een boosaardige wolk uit een Ajax-fles door het huis stormen om, als ik na úren klaar ben, uitgeput op de bank te gaan zitten, nonchalant kijkend (alsof mijn huis er altijd zo uit ziet) mijn bezoek te ontvangen. 

De kinderen komen, voorzichtig om het hoekje kijkend, weer binnen, om te zien of de demon weer plaats gemaakt heeft voor hun moeder.

Ik ben het weer, en die demon mag weer voor langere tijd het veld ruimen!