Het tiafeltje (2006)

Mei 2006.

Ik ben aan het werk, en krijg een telefoontje.
'U moet komen, nu!'.

Ik spring op mijn fiets, en race, alle verkeersregels negerend, naar de stad. En daar ligt ze dan. Een ziek, bang vogeltje op het toilet van de Hema. Ik bedenk me nog even of ze geen andere plaats had kunnen bedenken, om neer te vallen, vóór ik iedereen het toilet uitschop, en 112 bel.
Weer een TIA.

Zij, die tot haar 47e vastgeketend heeft gezeten in een huwelijk met een dictator. Zij, die daarna iedereen heeft verbaasd, door met zoveel positiviteit en moed aan haar nieuwe, onbekende leven te beginnen.
Zij, die op haar 55e haar studie aan de sociale academie afrondde.

September 2006.
Weer een telefoontje, het bovenstaande ritueel herhaalt zich, alleen nu is de eindbestemming haar huis. De dokter is al bij haar, doordat ze haar inmiddels aangeschafte alarmknop heeft gebruikt.
'Ze moet opgenomen worden, maar ze wil niet', zegt de arts.

Dilemma!
Ik kijk haar aan, en zie dat ze weer helemaal bij is. Gelukkig weer haar linker-hersenhelft, geen verlammingsverschijnselen, alleen nog spraakverwarring.
'Als ze niet wil, dan gaat ze niet. Simpel.'

'Ik wil naar buiten!' hoor ik een zwakke stem vanaf de bank. Verbaasd kijk ik haar aan. Ze meent het. Ik vraag de arts even in een andere ruimte te spreken, en zeg hem dat ik haar mee ga nemen naar haar favoriete tafeltje in de Hema. Dat is maar drie minuutjes lopen, en het zal haar kracht geven, niet ontnemen. Hij stemt toe.

Ongemerkt ondersteun ik haar terwijl we strompelend, met angst om mijn hart, richting de Hema lopen, naar hét tafeltje, dat ik inmiddels tot tiafeltje omgedoopt heb. De TIA laat haar mopperen en zeuren, maar als ze haar eerste slokje koffie neemt, zegt ze: 'Dank je wel, dit is wat ik nodig had.'

Bewondering, kracht, moed.

Mam, alle last die ik jou ooit bezorgd heb , krijg ik nu in drievoud terug, maar ik draag hem met liefde.